दर्पणासी नकटें लाजे । शुद्ध खिजे देखोनि ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐसें अवगुणांच्या बाधें । दिसे सगळें विपरीत ॥२॥ अंधळ्यास काय हिरा । गारां चि तो सारिखा ॥३॥ तुका ह्मणे भुंके सुणें । ठाया नेणे ठावतो ॥४॥

आरशासमोर नकट्या माणसाला लाज वाटते, आणि आरशालाही ते बघून राग येतो जणू. अशा प्रकारे स्वतःच्या दुर्गुणांच्या त्रासाने त्याला सगळंच उलटं, विपरीत दिसू लागतं. आंधळ्याला हिरा तरी काय आणि दगड तरी काय, त्याला दोन्ही सारखेच. तुका म्हणतो, कुत्रं उगीच भुंकत राहतं, त्याला स्वतःची जागा, स्वतःची लायकी कळत नाही.