नावडे तरि कां येतील हे भांड । घेउनियां तोंड काळें येथें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नासोनियां जाय रस यासंगती । खळाचे पंगती नारायणा ॥२॥ तोंडावाटा नर्क काढी अमंगळ । मिष्टान्ना विटाळ करी सुणें ॥३॥ तुका ह्मणे नाहीं संतांची मर्यादा । निंदे तो चि निंदा मायझवा ॥४॥

आवडत नसेल तर हे भांडखोर इथे कशाला तोंड काळं करून येतात? यांच्या संगतीने सगळा रसच बिघडून जातो; नारायणा, अशा दुर्जनांची संगत नको. हे आपल्या तोंडातून घाणेरडी, अमंगळ बडबड बाहेर टाकतात, आणि कुत्र्यासारखे चांगल्या अन्नाला विटाळ करतात. तुका म्हणतो, यांना संतांची काही मर्यादा, आदरच नाही; जो असा निंदा करतो तो साक्षात मायझवाच (अत्यंत हलक्या दर्जाचा, शिवीगाळ करण्याच्या लायकीचा नीच माणूस) समजावा.