शुद्ध चर्या हें चि संताचें पूजन । लागत चि धन नाहीं वित्त ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सगुणाचे सोई सगुण विश्रांती । आपण चि येती चोजवीत ॥२॥ कीर्तनीं चि वोळे कृपेचा वोरस । दुरीपणें वास संनिधता ॥३॥ तुका ह्मणे वर्म सांगतों सवंगें । मन लावा लागें स्वहिताच्या ॥४॥

शुद्ध, चांगलं आचरण हीच खरी संतांची पूजा आहे, त्यासाठी पैसा-संपत्तीची गरज नसते. सगुण रूपाच्या सोबतीनेच खरी विश्रांती मिळते, तो स्वतःच येऊन तिचा गौरव करतो. कीर्तनातच कृपेचा ओघ भरभरून वाहतो, आणि दुरून असूनही जवळिकीचा भास होतो. तुका म्हणतो, मी हे मर्म सहज सांगतो आहे; मन फक्त आपल्या खऱ्या हिताकडेच लावा.