जीवींचें जाणावें या नांवें आवडी । हेंकड तें ओढी अमंगळ ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ चित्ताच्या संकोचें कांहीं च न घडे । अतिझयें वेडे चार ते चि ॥२॥ काळाविण कांहीं नाहीं रुचों येत । करूनि संकेत ठेवियेला ॥३॥ तुका ह्मणे कळे वचनें चांचणी । काय बोलवूनि वेळोवेळां ॥४॥

मनातलं खरं जाणून घेणं यालाच खरी आवड म्हणतात; हट्टीपणा हा एक अशुभ, वाईट ओढ असतो. मन संकुचित असेल तर काहीच साध्य होत नाही; अति आग्रहानेही वेडेपणाच घडतो. योग्य वेळेशिवाय कशाचीच गोडी लागत नाही, प्रत्येक गोष्टीसाठी योग्य वेळ राखून ठेवलेली असते. तुका म्हणतो, शब्दांच्या कसोटीवरूनच खरं-खोटं कळतं; उगाच वारंवार बोलत राहून काय उपयोग?