कामातुर चवी सांडी । बरळ तोंडीं बरळे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ रंगलें तें अंगीं दावी । विष देववी आसडे ॥२॥ धनसोसें लागे वेड । ते बडबड शमेना ॥३॥ तुका ह्मणे वेसनें दोन्ही । नरकखाणी भोगावया ॥४॥

कामवासनेने बेभान झालेला माणूस चांगलं-वाईट समजण्याची शुद्धच हरवतो, तो बरळल्यासारखा वाटेल ते बडबडत राहतो. ज्या रंगात तो रंगलेला असतो तेच त्याच्या वागण्यातून दिसतं, तो जणू विषच ओकतो आणि तडफडतो. धनाच्या हव्यासाने माणसाला वेड लागतं, आणि त्याची बडबड काही केल्या थांबत नाही. तुका म्हणतो, या दोन्ही वासना (काम आणि धनलोभ) माणसाला नरकयातना भोगायला लावतात.