भांवडी माउली कवतुकें बाळा । आपणा सकळां साक्षित्वेसीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ माझी माझी ह्मणे एकएकां मारी । हें तों नाहीं दुरी उभयतां ॥२॥ तुझें थोडें भातें बहु फार । छंद करकर वाद मिथ्या ॥३॥ तुका ह्मणे एके ठायीं आहे वर्म । हें चि होय श्रम निवारितें ॥४॥

अनेक मुलं असलेली आई सगळ्यांकडे कौतुकाने, समसमान साक्षीभावाने बघत असते. प्रत्येक मूल 'माझं माझं' म्हणत एकमेकांना मारतं, पण खरं तर दोघांमध्ये फार अंतर नसतंच. 'तुझा वाटा कमी, माझा जास्त' असा हेकट वाद हा खोटाच असतो. तुका म्हणतो, खरं रहस्य एकाच ठिकाणी आहे, आणि तेच सगळे त्रास दूर करतं.