लटकियाची आज्ञा । होतों पडिलों वळसा । होउनियां दोषा । पात्र मिथ्या अभिमानें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बरवी उघडली दृष्टी । नाहीं तरी होतों कष्टी । आक्रंदते सृष्टी । मात्र या चेष्टांनीं ॥२॥ मरणाची नाहीं शुद्धी । लोभीं प्रवर्तली बुद्धी । परती तों कधीं । घडे चि ना माघारीं ॥३॥ सांचूनि मरे धन । लावी पोरांसी भांडण । नाहीं नारायण । तुका ह्मणे स्मरीला ॥४॥

खोट्या आज्ञेने मी एका भोवऱ्यात अडकलो होतो, खोट्या अहंकाराने दोषाचा धनी झालो होतो. सुदैवाने डोळे उघडले, नाहीतर मी दुःखातच राहिलो असतो. या अशा भ्रामक चाळ्यांमुळेच अवघी सृष्टी आक्रंदत असते. माणसाला मरणाचं भानच नसतं, बुद्धी फक्त लोभाकडे धावते, आणि ती कधीच मागे वळत नाही. धन साठवत साठवत माणूस मरतो, पोरांमध्ये भांडणं लावून जातो, आणि तुका म्हणतो, अखेरपर्यंत त्याला नारायणाचं स्मरणही होत नाही.