बरवें देशावर जालें । काय बोलें बोलावें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ लाभें लाभ दुणावला । जीव धाला ॥२॥ दर्शनें भाग्यें जाली संतभेटी । आवडी पोटीं होती ते ॥३॥ तुका ह्मणे श्रम केला । अवघा आला फळासी ॥४॥

परगावी जाणं चांगलंच झालं, आता आणखी काय सांगू? एका लाभावर दुसरा लाभ मिळाला, आणि जीव अगदी तृप्त झाला. भाग्याने दर्शन झालं, संतांची भेट घडली, आणि मनातली आस पुरी झाली. तुका म्हणतो, मी जो काही परिश्रम केला होता, तो सगळा आता फळाला आला.