सांगतां हें नये सुख । कीर्ती मुख न पुरे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आवडीनें सेवन करूं । जीवींचें धरूं जीवीं च ॥२॥ उपमा या देतां लाभा । कासया शोभा सारिखी ॥३॥ तुका ह्मणे नुचलीं डोई । ठेविली पायीं संतांचे ॥४॥

हे सुख शब्दांत सांगताच येत नाही, त्याच्या वर्णनासाठी तोंडसुद्धा अपुरं पडतं. आवडीने याचं सेवन करू, अंतःकरणातलं अंतःकरणातच जपून ठेवू. या लाभाला काय उपमा द्यावी, याच्यासारखी शोभा तरी कुठे आहे? तुका म्हणतो, मी माझं डोकं वर उचललंच नाही, ते संतांच्या चरणीच ठेवून दिलं आहे.