बरगासाटीं खादलें शेण । मिळतां अन्न न संडी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ फजित तो केला लाहे । ताडण साहे गौरव ॥२॥ ओढाळाची ओंगळ ओढी । उगी खोडी नवजाय ॥३॥ तुका ह्मणे फजित करी बुच्या । विसरे कुच्या खोडी तेणें ॥४॥

दावणीला बांधलेला प्राणी एकदा मिळेल ते खाऊ लागला की शेणसुद्धा खातो, अन्न मिळालं की ते सोडत नाही. त्याला ओरडून, फटके देऊन शरमवलं तरी तो मार सहनच करतो, जणू तोच त्याचा गौरव. भटक्या, हट्टी प्राण्याची घाणेरडी ओढ अशीच असते, त्याची वाईट खोड सहजासहजी जात नाही. तुका म्हणतो, अशा हट्टी, बधीर प्राण्याला चांगलंच धाकात ठेवलं की मगच तो आपली वाईट खोड विसरतो.