तुह्मां ठावा होता देवा । माझे अंतरींचा हेवा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ होती काशानें सुटका । तरि हे वैकुंठनायका ॥२॥ नसतें सांभाळिलें । जरि तुह्मी आश्वासिलें ॥३॥ तुका ह्मणे कृपाळुवा । वरवा केला सावाधावा ॥४॥

देवा, माझ्या मनातली आस, माझी ओढ तुला आधीच ठाऊक होती. हे वैकुंठनायका, तुझ्याशिवाय मला यातून सुटका तरी कशी मिळाली असती? तू जर आश्वासन दिलं नसतं, तर माझा सांभाळ झालाच नसता. तुका म्हणतो, हे कृपाळू देवा, तू वेळेवर धावत येऊन उत्तम मदत केलीस.