दर्शनाची आस । आतां न साहे उदास ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जीव आला पायांपाशीं । येथें असे कलेवरासी ॥२॥ कांहीं च नाठवे । ठायीं बैसलें नुठवे ॥३॥ जीव असतां पाहीं । तुका ठकावला ठायीं ॥४॥

तुझ्या दर्शनाची ओढ लागली आहे, आता ही उदासी मला सहनच होत नाही. माझा जीव तुझ्या पायाशी जाऊन पोहोचला आहे, इथे फक्त हा देह उरला आहे. काहीच आठवत नाही, एका जागी बसलेला असा मी उठतच नाही. जिवंत असूनही बघ, तुका इथेच जागच्या जागी थबकून, गुंगून गेला आहे.