भोगावरि आह्मीं घातला पाषाण । मरणा मरण आणियेलें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ विश्व तूं व्यापक काय मी निराळा । कासयासाठीं बळा येऊं आतां ॥२॥ काय सारूनियां काढावें बाहेरी । आणूनि भीतरी काय ठेवूं ॥३॥ केला तरी उरे वाद चि कोरडा । बळें घ्यावी पीडा स्वपनींची ॥४॥ अवघे चि वाण आले तुह्मां घरा । मजुरी मजुरा रोज कीर्दी ॥५॥ तुका ह्मणे कांहीं नेणें लाभ हानी । असेल तो धनी राखो वाडा ॥६॥

आम्ही भोगावर दगड ठेवला आहे, मरणालाच जणू मारून टाकलं आहे. तू तर सर्वव्यापी विश्वरूप आहेस, मग मी तुझ्यापासून वेगळा कसा? आता उगाच वेगळेपणाच्या हट्टाला कशाला बळ द्यावं? आतलं काय बाहेर काढावं आणि बाहेरचं काय आत आणून ठेवावं, असला भेद करून तरी काय उपयोग? असा वाद केला तरी तो कोरडाच उरतो, स्वप्नातल्या दुःखाला उगीच खरं मानून कशाला त्रास करून घ्यावा? सगळा मालमाल तुझ्याच घरी आलेला आहे, मी तर फक्त रोजंदारीवर राबणारा मजूर आहे. तुका म्हणतो, मला नफा-तोट्याचं काही कळत नाही, जो खरा मालक आहे तोच आपला वाडा सांभाळो.