कां हो एथें काळ आला आह्मां आड । तुह्मांपाशीं नाड करावया ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कां हो विचाराचें पडिलें सांकडें । काय ऐसें कोडें उपजलें ॥२॥ कां हो उपजेना द्यावी ऐशी भेटी । काय द्वैत पोटीं धरिलें देवा ॥३॥ पाप फार किंवा जालासी दुर्बळ । मागिल तें बळ नाहीं आतां ॥४॥ काय जालें देणें निघालें दिवाळें । कीं बांधलासि बळें कर्णेंपायीं ॥५॥ तुका ह्मणे कां रे ऐसी केली गोंवी । तुझी माझी ठेवी निवडुनियां ॥६॥

देवा, आमच्या आड असा काळ का आला, तुझ्याजवळ आम्हाला त्रास होण्यासाठी? असा कसला विचारांचा गुंता पडला, हे कसलं कोडं उभं राहिलं? अशी भेट का देऊ नये असं तुला वाटलं, मनात तू असा भेदभाव का धरलास? माझी पापं फार आहेत की तूच दुर्बळ झाला आहेस, आधीचं तुझं बळ आता उरलेलं दिसत नाही. काय झालं, तुझी उदारता संपली की तू कुणाच्या तरी पायी बांधला गेला आहेस? तुका म्हणतो, अरे देवा, तू असा भेद, असा गुंता का निर्माण केलास, माझं-तुझं असं वेगळं का केलंस?