दंभें कीर्ति पोट भरे मानी जन । स्वहित कारण नव्हे कांहीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अंतरती तुझे पाय मज दुरी । धरितां हे थोरी जाणिवेची ॥२॥ पिंडाच्या पाळणें धांवती विकार । मज दावेदार मजमाजी ॥३॥ कैसा करूं घात आपुला आपण । धरूनि गुमान लोकलाज ॥४॥ तुका ह्मणे मज दावी तो सोहळा । देखें पाय डोळां तुझे देवा ॥५॥

ढोंगाने मिळवलेल्या कीर्तीने माणूस आपलं पोट भरतो, पण त्यातून खरं आत्महित काहीच साधत नाही. देवा, जेव्हा मी माझ्या शहाणपणाचा, चतुराईचा अभिमान धरतो, तेव्हा तुझे पाय माझ्यापासून दूर जातात. देहाच्या पालनपोषणासाठी मनात नाना विकार धावत सुटतात, आणि मीच माझा शत्रू बनून जातो. लोकलज्जेला आणि गर्वाला धरून मी स्वतःच स्वतःचं नुकसान का करून घेऊ? तुका म्हणतो, देवा, तो आनंदसोहळा मला दाखव, माझ्या डोळ्यांनी तुझे पाय मला प्रत्यक्ष पाहू दे.