आतां गाऊं तुज ओविया मंगळी । करूं गदारोळी हरिकथा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ होसि निवारिता आमुचें सकळ । भय तळमळ पापपुण्य ॥२॥ भोगिले ते भोग लावूं तुझे अंगीं । अलिप्त या रंगीं होउनि राहों ॥३॥ तुका ह्मणे आह्मी लाडिकीं लेंकरें । न राहों अंतरें पायांविण ॥४॥

आता तुला मंगल ओव्या गाऊ, हरिकथेचा जल्लोष करू. तूच आमची सगळी भीती, तळमळ आणि पापपुण्य दूर करणारा आहेस. आम्ही जे भोग भोगले ते सगळे तुझ्यावरच सोपवून देऊ, आणि या खेळात अलिप्त राहू. तुका म्हणतो, आम्ही तुझी लाडकी लेकरं आहोत, तुझ्या पायांपासून दूर, वेगळे कधीच राहणार नाही.