विठ्ठल सोयरा सजन सांगाती । विठ्ठल या चित्तीं बैसलासे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ विठ्ठलें हें अंग व्यापिलें ते काया । विठ्ठल हे छाया माझी मज ॥२॥ बैसला विठ्ठल जिव्हेचिया माथां । न वदे अन्यथा आन दुजें ॥३॥ सकळां इंद्रियां मन एक प्रधान । तें ही करी ध्यान विठोबाचें ॥४॥ तुका ह्मणे या विठ्ठलासी आतां । नये विसंवतां माझें मज ॥५॥

विठ्ठल माझा सोयरा, माझा जिवलग सखा आणि सोबती आहे, विठ्ठलच माझ्या मनात येऊन बसला आहे. विठ्ठलानेच माझं हे शरीर, ही काया पूर्ण व्यापून टाकली आहे, विठ्ठल हीच माझी स्वतःची सावली झाला आहे. विठ्ठल माझ्या जिभेवर येऊन बसला आहे, त्यामुळे मी दुसरं काहीच बोलत नाही. सगळ्या इंद्रियांमध्ये मन हे प्रमुख असतं, तेसुद्धा फक्त विठोबाचंच ध्यान करतं. तुका म्हणतो, आता या विठ्ठलापासून, म्हणजे माझ्या स्वतःपासूनच, दुरावणं मला अजिबात सहन होणार नाही.