होय वारकरी । पाहें पाहें रे पंढरी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ काय करावीं साधनें । फळ अवघें चि तेणें ॥२॥ अभिमान नुरे । कोड अवघें चि पुरे ॥३॥ तुका ह्मणे डोळां । विठो बैसला सांवळा ॥४॥

वारकरी हो, आणि पंढरीकडे नजर लाव, बघ बघ पंढरी. यापेक्षा वेगळी साधना कशाला हवी, याच एका गोष्टीत सगळं फळ सामावलेलं आहे. असं केलं की अहंकार उरत नाही, आणि मनातली प्रत्येक इच्छा पुरी होते. तुका म्हणतो, माझ्या डोळ्यांत सावळा विठोबा येऊन स्थिरावला आहे.