पंढरीसी जाय । तो विसरे बापमाय ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अवघा होय पांडुरंग । राहे धरूनियां अंग ॥२॥ न लगे धन मान । देहभावें उदासीन ॥३॥ तुका ह्मणे मळ । नासी तात्काळ तें स्थळ ॥४॥

जो पंढरीला जातो, तो आई-बापालाही विसरून जातो, इतकं तिथलं आकर्षण मोठं असतं. तो अगदी पांडुरंगमय होऊन जातो, पांडुरंगच त्याचं अंग व्यापून राहतो. त्याला मग धनाची, मानाची गरज उरत नाही, देहभावाबद्दल तो पूर्ण उदासीन होतो. तुका म्हणतो, ते पंढरीचं स्थळच अशी जागा आहे, जी क्षणार्धात सगळा मळ धुवून टाकते.