बळें बाह्यात्कारें संपादिलें सोंग । नाहीं जाला त्याग अंतरींचा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसें येतें नित्य माझ्या अनुभवा । मनासी हा ठावा समाचार ॥२॥ जागृतीचा नाहीं अनुभव स्वप्नीं । जातों विसरुनि सकळ हें ॥३॥ प्रपंचाबाहेरि नाहीं आलें चित्त । केळे करी नित्य वेवसाय ॥४॥ तुका ह्मणे मज भोरप्या चि परी । जालें सोंग वरी आंत तैसें ॥५॥

जबरदस्तीने मी वरवर त्यागाचे सोंग घेतले आहे, पण माझ्या मनातून खरा त्याग झालेला नाही ॥१॥ हे मला रोज माझ्या अनुभवाने कळते; माझ्या मनाला ही खरी गोष्ट माहीत आहे ॥२॥ जागेपणी जे कळते, ते स्वप्नात आठवत नाही; मी सगळे विसरून जातो ॥३॥ संसारातून माझे मन अजून बाहेर पडलेलेच नाही; ते रोजचा आपला व्यवहार तसाच करत राहते ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, मी एखाद्या सोंगाड्यासारखा आहे; वरून सोंग घेतले असले तरी आतून मी जसा होतो तसाच आहे ॥५॥