ह्मणवितों दास ते नाहीं करणी । आंत वरी दोन्ही भिन्न भाव ॥१॥ ॥ध्रु.॥ गातों नाचतों तें दाखवितों जना । प्रेम नारायणा नाहीं अंगीं ॥२॥ पाविजे तें वर्म न कळे चि कांहीं । बुडालों या डोहीं दंभाचिया ॥३॥ भांडवल काळें होतां हातीं नेलें । माप या लागलें आयुष्यासी ॥४॥ तुका ह्मणे वांयां गेलों ऐसा दिसें । होईल या हांसे लौकिकाचें ॥५॥

मी स्वतःला देवाचा दास म्हणवतो, पण माझी कृती तशी नाही; माझ्या आत आणि बाहेर दोन वेगळे भाव आहेत ॥१॥ मी गातो-नाचतो ते फक्त लोकांना दाखवण्यासाठी; माझ्या मनात खरे नारायणावरचे प्रेम नाही ॥२॥ भक्तीचे खरे रहस्य मला अजिबात कळत नाही; मी या ढोंगाच्या खोल डोहात बुडालो आहे ॥३॥ हातात असलेली पुंजी काळाने घेऊन टाकली; माझ्या आयुष्याचे मोजमापही संपत आले ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, असे वाटते की माझे आयुष्य असेच वाया गेले; लोक यावर हसतील ॥५॥