न कळतां काय करावा उपाय । जेणें राहे भाव तुझ्या पायीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ येऊनियां वास करिसी हृदयीं । ऐसें घडे कईं कासयानें ॥२॥ साच भावें तुझें चिंतन मानसीं । राहे हें करिसी कैं गा देवा ॥३॥ लटिकें हें माझें करूनियां दुरी । साच तूं अंतरीं येउनि राहें ॥४॥ तुका ह्मणे मज राखावें पतिता । आपुलिया सत्ता पांडुरंगा ॥५॥

काय उपाय करावा हेच कळत नाही, ज्यायोगे माझी भक्ती तुझ्या चरणी टिकून राहील ॥१॥ तू येऊन माझ्या हृदयात वास कर; हे केव्हा आणि कसे घडेल? ॥२॥ खऱ्या भावाने माझ्या मनात तुझेच सतत चिंतन राहावे; देवा, हे तू केव्हा घडवशील? ॥३॥ माझ्यातील हा खोटेपणा दूर कर; आणि खरा तूच माझ्या अंतरंगात येऊन राहा ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, मी पतित आहे, मला तूच सांभाळ; हे पांडुरंगा, हे तुझ्याच सामर्थ्यावर अवलंबून आहे ॥५॥