चिंतिलें तें मनिचें जाणें । पुरवी खुणे अंतरींचें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ रात्री न कळे दिवस न कळे । अंगीं खेळे दैवत हें ॥२॥ नवसियाचे नव रस । भोगी त्यास भिन्न नाहीं ॥३॥ तुका ह्मणे सम चि देणें । समचरण उभा असे ॥४॥

मनात जे चिंतले जाते ते त्याला कळते; अंतरीच्या खुणाही तोच पुरवतो ॥१॥ रात्र असो वा दिवस, काही फरक नाही; हा देव सतत माझ्या अंगाअंगात वावरत असतो ॥२॥ ज्याने नवस केला त्याला सर्व रसांचा अनुभव तोच देतो; त्यात काही भेद नसतो ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, देव सर्वांना सारखेच देतो; तो समचरण विटेवर उभा आहे ॥४॥