काय विरक्ति कळे आह्मां । जाणों एका नामा विठोबाच्या ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नाचों सुखें वैष्णवमेळीं । टाळघोळीं आनंदें ॥२॥ शांति क्षमा दया मी काय जाणें । गोविंद कीर्तनेंवांचूनियां ॥३॥ कासया उदास असों देहावरी । अमृतसागरीं बुडोनियां ॥४॥ कासया एकांत सेवूं तया वना । आनंद तो जनामाजी असे ॥५॥ तुका ह्मणे आह्मां ऐसा भरवसा । विठ्ठल सरसा चालतसे ॥६॥

त्यागाबद्दल आम्हांला काय कळणार? आम्हांला फक्त विठोबाचे एक नाम माहीत आहे ॥१॥ वैष्णवांच्या मेळाव्यात आम्ही आनंदाने टाळ वाजवत नाचतो ॥२॥ शांती, क्षमा, दया याबद्दल मला काही कळत नाही; गोविंदाच्या कीर्तनाशिवाय मला दुसरे काही ठाऊक नाही ॥३॥ देहाबद्दल उदास का राहावे? मी तर अमृताच्या सागरात बुडून गेलो आहे ॥४॥ एकांतासाठी रानावनात का जावे? खरा आनंद तर माणसांमध्येच असतो ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, आम्हांला एवढा भरवसा आहे की विठ्ठल आमच्याबरोबरच चालत असतो ॥६॥