जेथें वैष्णवांचा वास । धन्य भूमी पुण्य देश ॥१॥ ॥ध्रु.॥ दोष नाहीं ओखदासी । दूत सांगे यमापाशीं ॥२॥ गरुडटकयांच्या भारें । भूमि गर्जे जयजयकारें ॥३॥ सहज तयां जनां छंद । वाचे गोविंद गोविंद ॥४॥ तुळसीवर्ने रंगमाळा । अवघा वैकुंठसोहळा ॥५॥ तुका ह्मणे भेणें । काळ नये तेणें राणें ॥६॥

जिथे वैष्णवांचे वास्तव्य असते, ती भूमी आणि तो प्रदेश धन्य आणि पुण्यवान असतो ॥१॥ तिथे कोणताही दोष उरत नाही; यमाचा दूतही यमाकडे जाऊन तसे सांगतो ॥२॥ गरुडाच्या ध्वजा-टाळांच्या गर्दीने भूमी जयजयकाराने दुमदुमून जाते ॥३॥ तिथल्या लोकांना आपोआप एकच छंद लागतो - त्यांच्या मुखात सतत गोविंद गोविंद हेच नाम असते ॥४॥ तुळशीच्या माळांची रांग सर्वत्र दिसते; अवघा परिसर जणू वैकुंठाचा सोहळाच वाटतो ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, अशा पवित्र स्थानाच्या भीतीने काळ (मृत्यू) त्या प्रदेशात फिरकतही नाही ॥६॥