येथें नाहीं उरों आळे अवतार । येर ते पामर जीव किती ॥१॥ ॥ध्रु.॥ विषयांचे झणी व्हाल लोलिंगत । चेवलिया अंत न लगे मज ॥२॥ वाहोनियां भार कुंथसील ओझें । तें चि माझें थीता त्याग ॥३॥ तुका ह्मणे कैसी नाहीं त्याची लाज । संतीं केशीराज साधियेला ॥४॥

या जगात [असे] अवतार उगाच राहू नयेत - बाकीचे सामान्य जीव तर किती असंख्य आहेत ॥१॥ विषयांच्या मोहात अडकून जाऊ नकोस; एकदा सावध, जागे झाल्यावर हा मोह मला संपल्यासारखा वाटतो ॥२॥ ओझे वाहून तू त्याखाली कण्हशील; तेच ओझे सोडून देणे हाच माझ्यासाठी खरा त्याग आहे ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, त्याला लाज कशी वाटत नाही? संतांनी तर केशीराजालाही (देवालाही) साध्य करून घेतले आहे ॥४॥