धन्य काळ संतभेटी । पायीं मिठी पडिली तो ॥१॥ ॥ध्रु.॥ संदेहाची सुटली गांठी । जालें पोटीं शीतळ ॥२॥ भवनदीचा जाला तारा । या उत्तरा प्रसादें ॥३॥ तुका ह्मणे मंगळ आतां । कोण दाता याहूनि ॥४॥

संतांची भेट होण्याचा तो क्षण धन्य होय, जेव्हा मी त्यांच्या चरणी मिठी मारली ॥१॥ माझ्या मनातील संशयाची गाठ सुटली आणि मन शांत, शीतल झाले ॥२॥ त्यांच्या उपदेशाच्या कृपेने मी भवसागर (संसाररूपी नदी) पार केला ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, आता यापेक्षा मोठे मंगल आणि यापेक्षा मोठा दाता कोण असेल? ॥४॥