खरें नानवट निक्षेपीचें जुनें । काढिलें ठेवणें समर्थाचें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मजुराच्या हातें मापाचा उकल । मी तों येथें फोल सत्ता त्याची ॥२॥ कुलाळाच्या हातें घटाच्या उत्पत्ति । पाठवी त्या जाती पाकस्थळा ॥३॥ तुका ह्मणे जीवन तें नारायणीं । प्रभा जाते किर्णी प्रकाशाची ॥४॥

हा खरा, जुना ठेवा (निधी) आता उघड झाला आहे - हा तर समर्थ परमेश्वराचा साठा आहे ॥१॥ मजुराच्या हातून फक्त मापाचे मोजमाप होते; मी इथे केवळ रिकामा (निमित्तमात्र) आहे, खरी सत्ता तर त्याचीच आहे ॥२॥ कुंभाराच्या हातून घडा तयार होतो आणि तो त्याच्या उपयोगाप्रमाणे स्वयंपाकघरात पाठवला जातो, त्याचप्रमाणे देव प्रत्येकाला त्याच्या नियतीप्रमाणे नेमतो ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, सर्व जीवन नारायणातूनच येते; जसे प्रकाशातून किरणांचे तेज बाहेर पडते, तसे सर्व अस्तित्व त्याच्यातूनच प्रकटते ॥४॥