गंगेचिया अंताविण काय चाड । आपुलें तें कोड तृषेपाशीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ विठ्ठल हे मूर्ति साजिरी सुंदर । घालीं निरंतर हृदयपुटीं ॥२॥ कारण तें असे नवनीतापाशीं । गोवळ तें सोसी इतर कोण ॥३॥ बाळाचे सोईतें घांस घाली माता । अट्टाहास चिंता नाहीं तया ॥४॥ गाऊं नाचों करूं आनंदसोहळा । भाव चि आगळा नाहीं हातां ॥५॥ तुका ह्मणे अवघें जालें एकमय । परलोकींची काय चाड आतां ॥६॥

गंगेचा उगम शोधण्याची गरजच काय? आपली तहान जिथे भागते तिथेच आपले समाधान असते ॥१॥ विठ्ठलाची ही सुंदर, सुबक मूर्ती सतत आपल्या हृदयात साठवून ठेव ॥२॥ खरा मतलब तर लोण्यातच आहे; ते मिळवण्यासाठी दूध घुसळण्याचे कष्ट दुसरे कोण सोसणार? ॥३॥ आई बाळाला सोईस्कर घास भरवते; बाळाला त्याची काही काळजी किंवा हट्ट नसतो ॥४॥ आपण गाऊ, नाचू, आनंदाचा सोहळा करू; यापेक्षा मोठी भक्ती आपल्या हातात दुसरी काही नाही ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, आता सगळे एकरूप झाले आहे; आता परलोकाची काय गरज उरली? ॥६॥