स्त्रीपुत्रादिकीं राहिला आदर । विषयीं पडिभर अतिशय ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां सोडवणे धांवा नारायणा । मज हे वासना अनावर ॥२॥ येउनियां आड ठाके लोकलाज । ते हें दिसे काज अंतरलें ॥३॥ तुका ह्मणे आह्मां जेथें जेथें गोवा । तेथें तुह्मी देवा सांभाळावे ॥४॥

स्त्री-पुत्र वगैरेंबद्दलची ओढ अजून कायम आहे; विषयांकडे माझा कल फार जास्त आहे ॥१॥ आता धावत ये आणि मला यातून सोडव, नारायणा; ही वासना माझ्या आवाक्याबाहेर गेली आहे ॥२॥ लोकलाज आडवी येते आणि त्यामुळे खरे साध्य (मुक्तीचे काम) दूर गेल्यासारखे वाटते ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, आम्ही जिथे जिथे अडकू, तिथे तिथे तू, देवा, आमचा सांभाळ करावा ॥४॥