बरें जालें आलीं ज्याचीं त्याच्या घरा । चुकला पाऱ्हेरा ओढाळांचा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ बहु केलें दुःखी त्यांचिया सांभाळें । आतां तोंड काळें तेणें लोभें ॥२॥ त्यांचिया अन्यायें भोगा माझें अंग । सकळ ही लाग द्यावा लागे ॥३॥ नाहीं कोठें स्थिर राहों दिलें क्षण । आजिवरी सिण पावलों तो ॥४॥ वेगळाल्या खोडी केल्या तडातडी । सांगावया घडी नाहीं सुख ॥५॥ निरवूनि तुका चालिला गोवारें । देवापाशीं भार सांडवूनि ॥६॥

बरे झाले, ज्याचे त्याचे जनावर त्याच्या घरी परत गेले; या हट्टी, भटक्या गुरांना सांभाळण्याचे काम आता संपले ॥१॥ त्यांना सांभाळताना मला खूप त्रास झाला; आणि त्या लोभापायी शेवटी माझीच नाचक्की झाली ॥२॥ त्यांच्या चुकांची शिक्षा माझ्याच अंगावर भोगावी लागली; सगळी किंमत मलाच द्यावी लागली ॥३॥ त्यांनी मला कुठेही क्षणभरसुद्धा स्थिर राहू दिले नाही; आजपर्यंत मी हाच त्रास सोसत आलो ॥४॥ त्यांनी वेगवेगळ्या खोड्या वारंवार केल्या; ते सांगायलाही उसंत मिळत नाही ॥५॥ तुकाराम आता सगळा भार देवाच्या हाती सोपवून, गुरे राखण्याचे काम सोडून निघून गेले ॥६॥