खरें भांडवल सांपडलें गांठी । जेणें नये तुटी उदमासी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सवंगाचें केणें सांपडलें घरीं । भरूनि वैखरी सांटविलें ॥२॥ घेतां देतां लाभ होतसे सकळां । सदेवां दुर्बळा भाव तैसा ॥३॥ फडा आलिया तो न वजे निरासे । जरि कांहीं त्यास न कळतां ॥४॥ तुका ह्मणे आतां जालीसे निश्चिती । आणीक तें चित्तीं न धरूं दुजें ॥५॥

खरी भांडवल (मूळ ठेव) आता गाठीशी सापडली आहे; त्यामुळे व्यापारात कधीच तोटा होणार नाही ॥१॥ स्वस्तात मिळालेला हा अनमोल माल घरीच सापडला; तो मी भरभरून साठवून ठेवला आहे ॥२॥ हा माल घेता-देता सगळ्यांनाच फायदा होतो; भाग्यवान असो वा गरीब, सर्वांना सारखाच लाभ मिळतो ॥३॥ एकदा हे धन हाती आले की ते कधी वाया जात नाही, जरी त्याचे खरे मोल कोणाला कळले नाही तरी ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, आता माझी खात्री पटली आहे; यापुढे मनात दुसरे काहीही धरणार नाही ॥५॥