उचित न कळे इंद्रियाचे ओढी । मुखें बडबडी शिकलें तें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आपण जाऊन न्यावीं नरकास । बळें बेताळीस कुळें जग ॥२॥ अबोलणें बोले डोळे झांकुनियां । बडबडी वांयां दंभासाटीं ॥३॥ तुका ह्मणे आह्मी तेथील पारखी । नाचे देखोवेखीं जाणों खरें ॥४॥

इंद्रियांच्या ओढीमुळे योग्य काय हे कळेनासे होते; तोंडाने जे शिकले तेच बडबडत राहतो ॥१॥ असा माणूस स्वतःबरोबर आपल्या बेचाळीस पिढ्यांनाही बळजबरीने नरकात घेऊन जातो ॥२॥ डोळे मिटून न बोलण्यासारखे बोलतो; नुसत्या ढोंगासाठी व्यर्थ बडबड करतो ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, आम्ही याची खरी पारख जाणतो; कोण फक्त दुसऱ्याचे बघून उगाच नाचतो आहे हे आम्हांला खरेखुरे कळते ॥४॥