एक मन तुझ्या अवघ्या भांडवला । वांटितां तें तुला येई कसें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणउनि दृढ धरीं पांडुरंग । देहा लावीं संग प्रारब्धाचा ॥२॥ आणिका संकल्पा नको गोंऊं मन । तरी च कारण साध्य होय ॥३॥ तुका ह्मणे ऐसें जाणावें उचित । तरी सहज स्थित येईल कळो ॥४॥

तुझे एकच मन हीच तुझी खरी भांडवल आहे; ते जर तू वेगवेगळीकडे वाटलेस, तर ते तुला पुरेसे कसे राहील? ॥१॥ म्हणून पांडुरंगाला घट्ट धरून ठेव; देहाला मात्र प्रारब्धाप्रमाणे जे येईल त्याच्याशी जोडून दे ॥२॥ मन दुसऱ्या कुठल्या इच्छा-संकल्पात गुंतवू नकोस; तरच खरे साध्य (ध्येय) साध्य होईल ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, हेच योग्य समजून घ्यावे; मगच सहज, स्वाभाविक स्थिती काय असते हे कळून येईल ॥४॥