जातो न येतिया वाटा । काय निरवितो करंटा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कैसा जालासे बेश्रम । लाज नाहीं न ह्मणे राम ॥२॥ पाहे वैरियाकडे । डोळे वासुनियां रडे ॥३॥ बांधुनियां यमा हातीं । दिला नाहीं त्याची खंती ॥४॥ नाहीं यांपें काम । ऐसें जाणे तो अघम ॥५॥ अझुन तरि भुका । कां रे जालासि ह्मणे तुका ॥६॥

तो परत न येण्याच्या वाटेने (मृत्यूकडे) निघाला आहे; हा करंटा (दुर्दैवी) आता कोणाला काय सांगून जातो? ॥१॥ किती निर्लज्ज झाला आहे हा! लाज नाही, आणि रामाचे नावसुद्धा घेत नाही ॥२॥ आपल्या वैऱ्याकडे (मृत्यूकडे) बघतो आणि डोळे विस्फारून रडतो ॥३॥ यमाच्या हातात बांधून दिला गेला, तरी त्याला त्याचा पश्चात्ताप होत नाही ॥४॥ 'यांची (देवाच्या नामाची) काही गरज नाही' असे समजणारा तो खरोखर पापी, नीच आहे ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, अजूनही एवढी हाव (लोभ) का रे धरली आहेस? ॥६॥