वांटा घेई लवकरि । मागें अंतरसी दुरी । केली भरोवरी । सार नेती आणीक ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसीं भांबावलीं किती । काय जाणों भेणों किती । समय नेणती । माथां भार वाहोनि ॥२॥ नाहीं सारिलें तोंवरी । धांव घेई वेग करीं । घेतलें पदरीं । फावलें तें आपुलें ॥३॥ फट लंडी ह्मणे तुका । एक न साहावे धका । तरिच या सुखा । मग कैसा पावसी ॥४॥

आपला वाटा लवकर घेऊन टाक; उशीर केलास तर मागे राहशील. दिरंगाई केलीस तर दुसरेच सगळे सार घेऊन जातील ॥१॥ असे किती जण गोंधळलेले आहेत, कुणास ठाऊक; भीतीने डोक्यावर ओझे वाहत, योग्य वेळ न ओळखता वावरतात ॥२॥ सगळे संपण्यापूर्वी धावत जा, घाई कर; जे हाती-पदरी पडले तेवढेच खरोखर तुझे आहे ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, 'अरे भेकडा, एक धक्काही सहन होत नाही तुला - मग या खऱ्या सुखापर्यंत तू कसा पोचणार?' ॥४॥