चालावा पंथ तो पाविजे त्या ठाया । ऐकिल्या वांयां वारता त्या ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐका जी वोझें पडतसे पायां । भावाचि तें जायावाट नव्हे ॥२॥ व्याली कुमारीचा अनुभवें अनुभव । सांगतां तो भाव येत नाहीं ॥३॥ तुका ह्मणे येथें पाहिजे आरालें । बिंबी निवळलें तरि भासे ॥४॥

तो मार्ग स्वतः चालूनच त्या स्थानी पोहोचता येते; नुसते ऐकलेल्या गोष्टी व्यर्थ ठरतात ॥१॥ ऐका हो, मी तुमच्या पाया पडून सांगतो - केवळ भावने-बोलण्याने हा मार्ग चालता येत नाही ॥२॥ प्रसूत झालेल्या कुमारिकेचा अनुभव जसा शब्दांत सांगता येत नाही, तसाच हा भाव शब्दांत उतरत नाही - तो स्वतः अनुभवावाच लागतो ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, इथे मन अगदी निर्मळ, स्वच्छ आरशासारखे हवे; प्रतिबिंब निवळले तरच खरे रूप दिसून येते ॥४॥