काय नाहीं लवत झाडें । विसरे वेडें देहभाव ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जया न फळे उपदेश । धस ऐसा त्या नांवें ॥२॥ काय नाहीं असत जड । दगड तो अबोलणा ॥३॥ तुका ह्मणे कुचर दाणा । तैसा ह्मणा डेंगहा ॥४॥

झाडेसुद्धा वाऱ्याने लवतात (नम्र होतात); पण हा वेडा मात्र देहाभिमान विसरतच नाही ॥१॥ ज्याला उपदेशाचे फळ लागत नाही, त्याला नुसते पोकळ धसकटच म्हणावे ॥२॥ जड, निर्जीव वस्तूही असतातच की; दगडही मुका, न बोलणाराच असतो - हाही तसाच निर्जीव आहे ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, अशा माणसाला पोकळ, सत्त्वहीन दाणाच म्हणावे - वाया गेलेला भुसकटच समजावे ॥४॥