मागें संतीं होतें जें जें सांगितलें । तें येऊं लागलें अनुभवा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आचारभ्रष्ट होती लोक कळी । पुण्य क्षीण बळी जालें पाप ॥२॥ वर्णधर्म कोणी न धरी विटाळ । घालिती गोंधळ एके ठायीं ॥३॥ वेदाचे पाठक सेवितील मद्य । न देखती भेद विषयीं भांड ॥४॥ तुका ह्मणे किती करावे फजित । ते चि छंद नित्य बहु होती ॥५॥

पूर्वी संतांनी जे जे सांगून ठेवले होते, तेच आता प्रत्यक्ष अनुभवाला येऊ लागले आहे ॥१॥ कलियुगात लोक आचारभ्रष्ट होतात; पुण्य कमी होते आणि पाप प्रबळ होते ॥२॥ वर्णधर्माचे कोणी पालन करत नाही, विटाळाचीही पर्वा करत नाही; सगळे एकत्र मिळून गोंधळ घालतात ॥३॥ वेद शिकणारेसुद्धा दारू पिऊ लागतील; विषयासक्तीत ते कसलाच भेद न बाळगता निर्लज्जपणे वागतील ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, अशा लोकांना किती वेळा उघडे पाडावे? कारण असले भ्रष्ट छंद आता नित्याचेच, सर्रास झाले आहेत ॥५॥