अक्षरांचा श्रम केला । फळा आला तेणें तो ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अवघियाचा तळ धरी । जीवा उरी नुरउनी ॥२॥ फळलें तें लवे भारें । पिक खरें आलें तई ॥३॥ तुका ह्मणे देवा । पुढें भाव सारावा ॥४॥

विद्येसाठी (अक्षरज्ञानासाठी) कष्ट केले, आणि त्यातून तो फळाला आला (यशस्वी झाला) ॥१॥ तो सगळ्याचे मूळ, तळ धरून राहतो; स्वतःच्या अहंकाराचा लवलेशही शिल्लक ठेवत नाही ॥२॥ जे फळाला येते ते वजनाने लवते (नम्र होते); तेव्हाच खरे पीक आले असे म्हणावे ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, देवा, यापुढे फक्त भक्तिभावालाच प्राधान्य द्यावे ॥४॥