द्रव्याचा तो आह्मी धरितों विटाळ । तया पाठी काळ लाग करी ॥१॥ करोनियां हें चि राहिलों जीवन । एक नारायण नाम ऐसें ॥२॥ तुका ह्मणे हें चि करुनि जतन । आलिया ही दान याचकासी ॥३॥

आम्ही द्रव्याला (पैशाला) विटाळच मानतो; कारण त्याच्या मागे काळ (मृत्यू) सतत लागलेला असतो ॥१॥ आम्ही फक्त एकाच गोष्टीला आपले जीवन-सर्वस्व मानले आहे - ते म्हणजे नारायणाचे नाम ॥२॥ तुकाराम म्हणतात, आम्ही फक्त हेच नाम जपून ठेवतो; आणि चुकून द्रव्य आलेच, तर ते मागणाऱ्यांना दान करून टाकतो ॥३॥