रडे अळंकार दैन्याचिये कांती । उत्तमा विपत्तिसंग घडे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ एकाविण एक अशोभ्य दातारा । कृपेच्या सागरा पांडुरंगा ॥२॥ रांघूं नेणे तया पुढील आहते । केलें तें सोइतें वांयां जाय ॥३॥ तुका ह्मणे चिंतामणि शेळी गळां । पावे अवकळा ह्मणउनी ॥४॥

दारिद्र्याच्या छायेत अलंकारही शोभेनासे, रडल्यासारखे दिसतात; चांगल्या गोष्टींनाही विपत्तीची साथ लागू शकते ॥१॥ हे कृपासागरा पांडुरंगा, एकाशिवाय दुसरे शोभतच नाही - आपण दोघे एकमेकांशिवाय अपूर्ण आहोत ॥२॥ हाती असलेल्या गोष्टीचा नीट उपयोग करणे ज्याला येत नाही, त्याचे नीट तयार केलेलेही वाया जाते ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, बकरीच्या गळ्यात चिंतामणी बांधला, तरी त्याचीच अवकळा होते - अयोग्य ठिकाणी अनमोल गोष्टही शोभत नाही ॥४॥