दुःखाचे डोंगर लागती सोसावे । ऐसें तंव ठावें सकळांसीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कांहीं न करिती विचार हिताचा । न करिती वाचा नामघोष ॥२॥ भोग कळों येतो मागिल ते जन्म । उत्तम मध्यम कनिष्ठ ते ॥३॥ तुका ह्मणे येथें झांकितील डोळे । भोग देतेवेळे येईल कळों ॥४॥

दुःखाचे डोंगर सोसावेच लागतात, हे तर सगळ्यांनाच ठाऊक आहे ॥१॥ तरीही लोक आपल्या हिताचा विचार करत नाहीत; मुखाने नामाचा गजरही करत नाहीत ॥२॥ भोगावरूनच कळते की मागचा जन्म कसा होता - उत्तम, मध्यम की कनिष्ठ ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, आता हे डोळे झाकून घेतील (दुर्लक्ष करतील); पण भोगण्याची वेळ येईल तेव्हा खरी जाणीव होईल ॥४॥