सदैव तुह्मां अवघें आहे । हातपाय चाळाया ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मुखीं वाणी कानीं कीर्ति । डोळे मूर्ती देखाया ॥२॥ अंध बहिर ठकलीं किती । मुकीं होती पांगुळे ॥३॥ घरास आगि लावुनि जागा । न पळे तो गा वांचे ना ॥४॥ तुका ह्मणे जागा हिता । कांहीं आतां आपुल्या ॥५॥

तुला सर्व काही व्यवस्थित मिळालेले आहे - चालण्या-फिरण्यासाठी धडधाकट हातपाय ॥१॥ बोलायला वाणी, ऐकायला कान (देवाची कीर्ती ऐकण्यासाठी), आणि मूर्ती पाहण्यासाठी डोळे ॥२॥ किती तरी लोक आंधळे, बहिरे, मुके किंवा अपंग असतात, त्यांचे नशीब खोटे असते ॥३॥ घराला आग लागलेली दिसत असूनही जो जागा असून पळत नाही, तो कसा वाचेल? ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, आता तरी स्वतःच्या हितासाठी थोडे तरी जागे व्हा ॥५॥