सर्वविशीं माझा त्रासलासे जीव । आतां कोण भाव निवडे एक ॥१॥ ॥ध्रु.॥ संसाराची मज न साहे चि वार्ता । आणीक ह्मणतां माझें कोणी ॥२॥ देहसुख कांहीं बोलिले उपचार । विष तें आदर बंद वाटे ॥३॥ उपाधि दाटणी प्रतिष्ठा गौरव । होय माझा जीव कासावीस ॥४॥ तुका ह्मणे कांहीं आणीक न साहे । आवडती पाय वैष्णवांचे ॥५॥

सर्व बाबतीत माझा जीव आता थकून गेला आहे; आता कोणता एक निश्चित भाव धरावा तेच कळत नाही ॥१॥ संसाराची साधी बातमीही मला सहन होत नाही; आणि कुणी 'हे माझे आहे' असे म्हणलेलेही सहन होत नाही ॥२॥ देहसुखाबद्दल जे बोलले जाते, ते नुसते औपचारिक शब्द वाटतात; आता ते मला विषासारखे, गुदमरवणारे वाटते ॥३॥ उपाधी, प्रतिष्ठा आणि मानसन्मान यांच्या गर्दीने माझा जीव कासावीस होतो ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, आता मला दुसरे काहीही सहन होत नाही; फक्त वैष्णवांचे (संतांचे) चरणच मला प्रिय वाटतात ॥५॥