आणीक कांहीं या उत्तराचे काज । नाहीं आतां मज बोलावया ॥१॥ ॥ध्रु.॥ भिन्न भेद हे भावनास्वभाव । नव्हे कांहीं देव एकविध ॥२॥ गुण दोष कोणें निवडावे धर्म । कोण जाणे कर्म अकर्म तें ॥३॥ तरि च भलें आतां न करावा संग । दुःखाचा प्रसंग तोडावया ॥४॥ तुका ह्मणे गुण गाई या देवाचे । घेई माझे वाचे हे चि धणी ॥५॥

या वादविवादाला उत्तर देण्यासारखे मला आता काहीच बोलायचे उरलेले नाही ॥१॥ भेद-फरक वाटणे हा फक्त आपल्या मनाचा-भावनेचा खेळ आहे; देव मुळातच अखंड, एकरूप आहे, त्यात खरा भेद नाही ॥२॥ गुण-दोष, धर्म-अधर्म हे कोणी ठरवावे? कर्म काय आणि अकर्म काय, हे खरेच कोणाला कळते? ॥३॥ म्हणून आता अशा वादाची संगत न धरणेच योग्य - त्यातूनच दुःखाचा प्रसंग टाळता येईल ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, फक्त या देवाचे गुणगान गात राहा; माझ्या वाणीने हेच एक काम मुख्य म्हणून स्वीकारले आहे ॥५॥