आपुल्या विचार करीन जीवाशीं । काय या जनाजीं चाड मज ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आपुलें स्वहित जाणती सकळें । निरोधितां बळें दुःख वाटे ॥२॥ आइको नाइको कथा कोणी तरी । जाऊनियां घरीं निजो सुखें ॥३॥ माझी कोण वोज जाला हा शेवट । देखोनियां वाट आणिकां लावूं ॥४॥ तुका ह्मणे भाकूं आपुली करुणा । जयाची वासना तया फळे ॥५॥

मी माझ्याशीच, माझ्या मनाशीच विचार करीन; या जगातल्या लोकांची मला काय गरज आहे? ॥१॥ प्रत्येकाला आपले हित माहीतच असते; जबरदस्तीने अडवले की त्यांना दुःख वाटते ॥२॥ कोणी कथा ऐको किंवा न ऐको, ज्याला नको त्याला खुशाल घरी जाऊन झोपू द्यावे ॥३॥ हा शेवट बघून माझा काय फायदा? पण हा मार्ग पाहून मी इतरांना त्या वाटेला लावेन ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, आपापली करुणा आपणच देवाकडे मागावी; ज्याची जशी इच्छा, तशी त्याला फळे मिळतात ॥५॥