घाई अंतरींच्या सुखें । काय बडबड वाचा मुखें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ विधिनिषेध उर फोडी । जंव नाहीं अनुभवगोडी ॥२॥ वाढे तळमळ उभयता । नाहीं देखिलें अनुभवितां ॥३॥ अपुल्या मतें पिसें । परि तें आहे जैसेंतैसें ॥४॥ साधनाची सिद्धि । मौन करा स्थिर बुद्धि ॥५॥ तुका ह्मणे वादें । वांयां गेलीं ब्रह्मवृंदे ॥६॥

आतल्या आतल्या सुखाची गोडी चाखावी; नुसत्या तोंडाने बडबड करून काय उपयोग? ॥१॥ जोपर्यंत अनुभवाची खरी गोडी चाखलेली नाही, तोपर्यंत विधी-निषेधाचे नियम उगाच काळीज पिळवटतात ॥२॥ दोन्हीकडे तळमळ वाढतच जाते, कारण प्रत्यक्ष अनुभव घेतलेलाच नसतो ॥३॥ हे कोणाला वेडेपणासारखे वाटेल, पण सत्य मात्र जसेच्या तसेच राहते ॥४॥ साधनेची खरी सिद्धी यातच आहे - मौन धरा आणि बुद्धी स्थिर ठेवा ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, नुसत्या वादविवादाने मोठमोठे ब्रह्मवृंदही (पंडितांचे समुदायही) वाया गेले आहेत ॥६॥