संतांची उच्छिष्टें बोलतो उत्तरें । काय म्यां गव्हारें जाणावें हें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ विठ्ठलाचे नाम घेतां नये शुद्ध । तेथें मज बोध काय कळे ॥२॥ करितों कवतुक बोबडा उत्तरीं । झणी मजवरि कोप धरा ॥३॥ काय माझी याति नेणां हा विचार । काय मी तें फार बोलों नेणें ॥४॥ तुका ह्मणे मज बोलवितो देव । अर्थ गुह्य भाव तो चि जाणे ॥५॥

मी फक्त संतांच्या शब्दांचे उष्टे (उरलेले) बोलतो; मला, एका अडाणी माणसाला, हे स्वतःहून काय कळणार? ॥१॥ मला विठ्ठलाचे नावसुद्धा नीट, शुद्ध उच्चारता येत नाही; मग मला त्यातला बोध काय कळणार? ॥२॥ मी माझ्या बोबड्या शब्दांत एक प्रयत्न करतो आहे; कृपया माझ्यावर रागावू नका ॥३॥ माझी लायकी काय आहे हे तुम्हांला माहीतच आहे; मला फार काही बोलताही येत नाही ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, देवच माझ्याकडून हे बोलवून घेतो; याचा खरा, गुप्त अर्थ आणि भाव तोच जाणतो ॥५॥