काय उणें जालें तुज समर्थासी । ऐसा मजपाशीं कोण दोष ॥१॥ जो तूं माझा न करिसी अंगीकार । सांगेन वेव्हार संतांमधीं ॥२॥ तुजविण रत आणिकांचे ठायीं । ऐसें कोण ग्वाही दावीं मज ॥३॥ तुका ह्मणे काय धरूनी गुमान । सांग उगवून पांडुरंगा ॥४॥

हे समर्था, तुझी काय उणीव झाली आहे? माझ्यापाशी असा कोणता दोष आहे की तू माझा स्वीकार करत नाहीस? मी हे संतांमध्ये जाऊन सांगेन. तुझ्याशिवाय मी दुसऱ्या कशातही रमलो आहे, असं कोण साक्षीने दाखवून देईल? तुकाराम म्हणतात, उगाच गप्प का बसतोस, पांडुरंगा, स्पष्ट सांगून टाक.